Ondanks dat we het heel gezellig hadden –kwam dit door de oude vriendschap of toch door de whisky?- stoorde ik me aan 1 ding: ze noemde constant Scheveningen als haar thuis.. Je woont helemaal niet meer in Scheveningen, je bent weer bij je ouders gaan wonen, dacht ik bij de derde keer dat ze over het onderwerp begon.Maar na de zesde keer bedacht ik me hoe dat bij mij ging toen ik na een jaar studeren weer in Nederland kwam wonen. Palo Alto noemde ik steeds mijn “Hometown” en naar mijn idee zaten al mijn “echte” vrienden nog in Californië. Het huis waar ik weer met mijn ouders ging wonen voelde na een jaar niet meer als mijn thuis en mijn vrienden voelden niet meer als mijn vrienden van een jaar geleden.
Ik heb er in de weken, maanden na mijn terugkomst veel over nagedacht waar ik me nu echt thuis voel en waar ik nou echt wil wonen? Wonen in het vertrouwde Nederland? Of wonen in het harde Amerika waar ik voor elke vriendschap moest vechten, maar daardoor wel stukken intenser was? Ik kan de vraag nog steeds niet beantwoorden.
Na weer een jaar wonen in Nederland, voel ik wel dat ik steeds dichterbij bij het antwoord kom. Je manier van wonen is maar zo’n ontzettend klein onderdeel van je ergens thuis voelen. Ze zeggen toch weleens “there’s no place like the neighbourhood?’ Wonen op een fijne plek, met vriendelijke mensen en in een heerlijk huis… Dat is voor mij wonen op z’n best!
Kortom; mijn vriendin voelt zich nog thuis in Scheveningen, maar dit zal na een paar leuke avondjes stappen, het restylen van haar oude slaapkamer en het uitzoeken van een nieuwe “gooische” outfit vast wel weer over gaan. Wonen is zien, je ergens thuis voelen is beleven.
